Wie is de Mol?

Ik ben Jon de Mol, docent expressie en communicatie, taxichauffeur, wildkampeerder, mental coach, actievoerder, man en wandelcoach. Helaas ben ik ook een  verloren vader. Zie het artikel in Trouw over Verloren vaders. Ook ben ik min of meer verstoten vader. Op NPOstart staat bij 2DOC een documentaire over Verstoten Vaders. Tegenwoordig hebben we het vaak over femicide en terecht. Maar het gaat voor mij veel te weinig over de moeders die vaders zwart maken en op alle fronten tegenwerken. Zo heeft mijn ex na jaren uiteindelijk het meest zwarte in mij als ex-vader opgeroepen. Ex-vader omdat het vaderschap mij is ontnomen. Ik wist niet dat ik dat zwarte in mij had en heb heel hard moeten knokken om dat te beteugelen.

Door mijn passie in wat ik doe, zijn mijn ervaringen vaak intens. Zo zijn dan ook mijn avonturen. ‘Met mijn manier van vertellen laat ik je wegdromen en de tijd vergeten.‘ Althans, dat zeggen anderen over mij.

Tsja, nu weet je nog niet wie ik ben. Of misschien nog wel minder. Eerst had je waarschijnlijk al een beeld van mij, maar klopt dat nog? Wat is dat: ‘verstoten vader’?
Mijn geboortejaar is 1958. Je kunt dus gevoeglijk aannemen dan ik het een en ander heb meegemaakt. De meeste subjectieve gebeurtenissen spelen zich wat jaren geleden af. Daar zal ik het meeste over schrijven; niettemin met mijn blik van nu.
Hoewel ik graag vertel en makkelijk praat, gaat schrijven mij niet zo makkelijk af. Teruglezen, overdenken, veranderen en terug naar …. hoe verwoordde ik dat ook alweer. Dus misschien komt er ook nog wel een podcast. Op deze site zal ik mij richten op een paar hoofdthema’s uit mijn leven. Soms geschreven, soms beeldend weergegeven en soms met beide. Wat je niet moet verwachten is een dagboek of uitgebreid blog. Nee, een aantal hoofdthema’s uitgekauwd.

Met hoofdthema’s bedoel ik gebeurtenissen die grote invloed op mij hebben gehad en mij hebben gevormd tot wie ik nu ben. Makkelijk was het vaak niet, maar toch kijk ik met tevredenheid en plezier terug. Koppig als ik kan zijn, heb ik vaak mee bewogen om verder te komen. Vandaar mijn lijfspreuk:

Wuivend riet, knapt niet.

Observeren en waarnemen, doelen stellen en weer aanpassen. Schoorvoetend heb ik zo mijn stappen gezet. Soms had ik geen doel maar heb wel stappen gezet. Dat levert ook altijd iets op. Maar is dat wat ik wil? Zij die mij kennen, weten mijn antwoord.